bato

ang ENTRY pong ito ay hindi ko gawa (hindi tatak bonistation).. ito po ay isang akda ng isang kaibigan..

“Aray”, “Aguy”… at pag medyo susyal “ouch”, ilan lang yan sa mga paborito nating linya kapag nasasaktan tau…Madaming paraan kaya tayo nasasaktan, sabi  nga sa mga napapanod at nababasa natin – nasasaktan tayo pisikal o kung hindi man sa paraang emosyonal. Napapasikat pa yan kapag ang paborito mo ng dramatic actor o actress ang magbibitaw ng linyang “saktan mo ko ng pisikal ay mas nanaisin ko pa, kaysa patayin mo ang puso ko sa mga sakit at hapdi na para bang yaong pinipiga ito hanggang tumigil sa pagtibok at bumitiw ang huling hininga kasama ng pagmamahal ko sayo”… YaY! Nakakatense.

Hanggang saan nga ba natin kayang masaktan?!? My limitasyon ba yun? May hangganan? Para bang suntok lang ba yun ni Cotto na sasaluhin lang at nanamnamin ng sa gayon e pamaya maya manhid kana, “bato” sabi nga nila… Ganon lang ba un kadali? Tanggapin ng tanggapin o iwasan kung makakailag? Hay… hirap naman sagutin.

Nakakapagod din kasi masaktan, lalo pag puro kana “cut” at “duguan” na. Ung tipong matatakpan na pati paningin mo sa dami ng dugo at halos magmukha ka ng “halaya” sa dami ng pasa. Ganon kaya yung pakiramdam ng mga magsyotang naghihiwalay, magasawang nag fifile ng annulment/divorce, magkapatid o magkamaganak na nagkabaunan na sa limot, o kahit ng kaibigan na nagkasaulian ng kandila? Malamang un nga.

Pag tanggap kaya ng tanggap magiging “bato” na tau? Kaso sa pagiging bato hindi natin alam kung saan tayo dadalhin. Pwedeng maging positibo kasi hindi na tayo makakaramdam at hindi na tayo kayang saktan ng kahit na sinong pontio pilato, yun nga lang pwede rin maging masama kasi manhid na ngae, bato, ibig sabihin yung pusong pula na mabilis ang tibok, e mas magiging matigas pa sa pandesal na putok na luma. Hehe…Tigas non noh.

Ay ewan, pero kahit ano pang sabihin natin, parte na ng buhay ang sakit, hapdi, sugat at kahit ano pa, sa paanong paraan man o sino man ang nagdulot, ang sakit pareparehas paring mahirap masalimuot at madugo dahil katumbas non ang hindi magkaumayaw na luhang lumalabas sa mga matang mugto sa lungkot at hinagpis. Ilagan man natin ang “suntok” tatama at tatama yan at kapag nastreyt kapa sa mukha, ewan nalang kung hindi ka mahilo.

Hindi ko tuloy masagot kung tama bang maging manhid nalang para makatakas sa darating pang mga “rounds” o maging sensitibo para sa bawat luha na daraan sa mga inosenteng pisngi e leksyon na magtuturo upang mas maging matatag at matured sa mga pagsubok?!?

Kung tao man o pangyayari ang nakakadulot ng sakit, bahala na, basta sana lang sa bawat sakit at luha, ngiti at saya ang dulot pagkatapos. Ayon nga sa kasabihan, “sa ulan man na halos hindi na matapos, darating parin si haring araw at ngingiti. =)

Ang hirap e, mahal mo, ano panga bang magagawa?!? Sige suntok pa! Kahit mukha ka ng tanga! =(